BURZE

niewypowiedziane słowa
nic nie mogą wnieść

niezapamiętane noce
dni przenoszą wstecz

pogoda na nie
pogoda na tak
jeszcze przyjdzie czas

wyimaginowane burze
opóźniają start

niby na manowcach
niby namnożenie dróg
a nogi nadal
nie potrafią iść

nawet na leżąco
w oko się nie rzuci skrót
na pewno znowu
świat jest winny

ani o milimetr w bok nieprzesuwalny plan

wabi to jedynie na szlak
bez wnoszących zmian

sterowani wstydem
w czasie przeszłym
toczą bieg

niech urosną w siłę
żeby podnieść się

odrzucenie złych prawd
wleje harmonijny plan

nie porzucajcie wyzwań

ANOMALIE

zakładamy
że do nieba jest daleko
nikt już nie chce czekać

zamykamy swoje łby
jak tępe wieko
myśląc jak z tym przetrwać

skrywamy lęk
zastanawiając się czy nas
też dotyczy koniec

mijamy cel
skupiając się na linii tras
zamiast przeżyć moment

lekkomyślni łowcy gwiazd
gdy przyjdzie czas
odkryjemy
własny Wszechświat

anomalie
szanse dają minimalne
by w nas stłumić manię

wciąż zwyczajnie
rozumiemy nadzwyczajne
w zamian dając
najmniej

a w głębi nas
jaskrawie lśni
nasz wyższy stan

lekkomyślni łowcy gwiazd
gdy przyjdzie czas
odkryjemy
własny Wszechświat

to zadanie
w każdym z nas
wyprzedzić blask
i odkryć
własny Wszechświat

widzialny znak
szerokim wzrokiem
objąć może
tylko człowiek

nie traćmy lat
na oglądanie raju
spod zmęczonych powiek

nieśmiały krok
napotykanych doznań smak
zachowajmy w sobie

przyjazny kąt
harmonia pośród czterech ścian
pokój w twojej głowie

PYTANIA

kto pyta ten błądzi
ten nie śpi po nocach

nie sposób w spokoju
utrzymać cel w oczach

gdy w połowie drogi
z półpętli do kropki
tkwi konflikt

z niewiedzy powstała
duchowa banicja

prawami umysłu
wiedziona ambicja

unosi się ledwo
dryfuje na opak
po tropach

jedyne co wiem
to że nie wiem
czy chciałbym wiedzieć

jedynie to wiem
a reszta jest piekłem
lub niebem

i nieistotne
ile jeszcze zadam pytań

nie dowiem się co mam
dopóki nie otrzymam
odpowiedzi

co tak naprawdę wiemy?
i gdzie bezwględna kryje się prawda?
kto tu pociąga za stery?
czy zdradzi reguły nam ta gra?
czy tę grę zrozumieć warto?
wszyscy jesteśmy pionkami
los z nami pogrywa kartą
z pozaziemskimi wzorami

na tej planecie mamy
za zadanie dożyć
do chwili prawdy
która drogi nam otworzy

i poprowadzi dalej
w to co niezbadane
nim tam dotrzemy
skupmy się na tym
co mamy

ŚWIATŁOWSTRĘT

może to wszystko jest proste
i wystarczy nie myśleć o tym
co by było gorsze

może wyraźny jest postęp
a ta myśl co przeraża
może wcale nie jest końcem

wciąż chcę to dostrzec
ale za dokładnie wzrok ostrzę

dlaczego moknę
kiedy widzę
że na wyciągnięcie ręki
świeci słońce?

a ty patrzysz
na mnie jakby
mieszkało we mnie zło

potrzebuję jakiejkolwiek prawdy
by znów uwierzyć w coś

rysy po sam horyzont
zakrzywiają piękno
byliśmy kiedyś w raju
dziś to chyba jednak piekło

może to wszystko jest proste -
świata cykl
cywilizacyjny krąg
czasu odstęp

niespotykany dotąd zbiór cech
jedno wiem -
nie pamiętam kiedy
było dobrze

wciąż pragnę dojrzeć
ale chyba tak wysoki
nie urosnę

sens jest za oknem
tylko wspiąć się do niego
nie pozwala światłowstręt

rysy po sam horyzont
zakrzywiają piękno

(wszystko co robimy
to błąd)

byliśmy kiedyś w raju
dziś to chyba jednak piekło

rysy po sam horyzont
zakrzywiają piękno

(wszystko co widzimy
to błąd)

byliśmy kiedyś w raju
dziś to chyba jednak piekło

to wszystko co robimy
to błąd

to wszystko co widzimy
to błąd

...

YOLO

prześcigamy się w prawdzie
wygrywa ten
kto wie gdzie ją kupić

nie wypada nie patrzeć
w końcu gapi się już
cały świat

ubieramy byle jakie hasła
byle jakie komentarze cieszą

pełzamy po
tanich opowiastkach
coraz bardziej lepcy
od nadmiaru cudzych spraw

mamy żyć
na całego

nie martwić się
na całego

pogubić się
na całego

jutra nie ma
wczoraj poszło spać
a dziś jest tylko teraz

a my
posłuszni do bólu
ludzie
bez zawahania
pchamy się na odstrzał

śnimy o cudzie
ale bierzemy co dają
i wymyślamy boską postać

i nieudolnie błagamy ją
by chciała dawać więcej

i marnujemy swój czas
by nie dawać już więcej

chłońmy zmiany
nie stygnijmy w miejscu

odkrywajmy
gdzie możemy znaleźć nowy dom

nasz nowy dom

pamiętajmy
że mamy żyć
nie martwić się
odnaleźć się na całego

jutra nie ma
wczoraj poszło spać
a dziś jest tylko teraz

DOBA

nie spodziewałem się
że tak daleko
będę musiał spojrzeć
by tak bliski obrać cel

czuję na plecach
huraganów echo
to już ostatnie
dni we mgle

choć nie zapobiegłem
wielu gorzkim klęskom
to dzięki nim się nauczyłem
jak budować schron

siły nabieram
przed kolejną częścią
po niej tylko
zwycięski ukłon

nowy dzień
nowy dzień
dokąd pójdę
nie wiem
ale wiem
że jeszcze nigdy
nie byłem tak pewien

ta wiara że znak mi los da
ta stała iluzja doznań
dwadzieścia cztery szanse
by powstać

zmarnowałem wiele
ale wierzę i mam nadzieję
że jutro będzie lepiej

i mocno się staram
żeby ocalić
jak najwięcej

ZMIANY

halo
nie potrafię już ciszej krzyczeć
gdy w oparach milczenia
z gestu wynoszę
stos błędnych liter

ja wiem
że nie wyhamowałem
setki razy
wtopa krok od spełnienia
paranoje rodzą się
gdy parzy

taki jak stoję tu
i liczę na nic

nie taki sam
choć bez rewolucyjnej zmiany

mów więc
niech namaluje mi się
w twoich oczach
nasza wspólna część nieba
chcę poznawać świat
po twoich krokach

taki jak stoję tu
i liczę na nic
taki jak umiem
lepiej nie dam rady

nie taki sam
choć bez rewolucyjnej zmiany

wszystko co chcę ci dziś powiedzieć
to że pragnę cię słuchać

TRIP

stoimy nad przepaścią
oto wszystkie czasy przyszłe
i minione giną

wiedzeni wyobraźnią
przeżywamy wciąż na nowo
jeden akt co minął

scena w scenie się zapętla
symboliczne być czy nie być
ślepo biec
czy przestać

w oddali tylko światło
i nadzieja
że ten moment
ktoś zechce przerwać

milion martwych dat
z grymasami niepowodzeń nieskończonych wojen

próbowałem sam
prowadzony tym
co oni chcą
byś nosił w głowie

fantazyjne horyzonty
pustych miast
kuszą z dala
z bliska pełne wad

a we mnie tylko światło
proszę powiedz
że wciąż jestem w sobie

gdy wybudzi nas ze snu
ten nowy ład
opatrzymy szybko rany i
nim się skończy wiara tłumów
w przeszły świat
podamy sobie dłonie
by razem dalej iść

stoimy nad przepaścią
byłaś obok
teraz widzę cię
po drugiej stronie

przywołam wyobraźnią
każdy mały gest
bym znowu poczuć mógł
że tonę

w onirycznym błysku spojrzeń
i z niedosłowności potrzeb
w obojętność dążeń
kieruję nasze światło
może kiedyś
znów to powiem tobie

WSZYSTKO JEST WSZYSTKIM

każda nowa zasada
to dla prawdy zasadzka

głowa nie wyobraża sobie
co tli się w przypadkach

cel bez oczekiwania
i okiełznanie się w maskach

współdzielenie działania po to
by nie pogubić się w znakach

nasza świadomość
rodzi się dziś na nowo
by młodzi duchem ożywili fronty
tej somnambulicznej wojny

poczucie wszechobecności
niech się wyzbędzie głupoty
jednostki spalają mosty
wiodące nas ku wolności

lęk przed uświadomieniem
tej niezasadności cierpień

między światłem a cieniem
chwila na uleczenie

ziemskie podróżowanie
i umacnianie się w barwie

nastrajanie na jaśniej
szansa na pojednanie

nasza świadomość
rodzi się dziś na nowo
by młodzi duchem ożywili fronty tej somnambulicznej wojny

poczucie wszechobecności
niech się wyzbędzie głupoty
jednostki spalają mosty
wiodące nas ku wolności

nasza dusza na haju
o krok bliżej do raju
jedną myślą się stając
daje odpowiedź w pytaniu

w tej zagadce umysłu
hologramie instynktów
uwolnijmy się w końcu
z tych logicznych wymysłów

bo sami dla siebie
nie znaczymy nic
sami dla siebie
nie znaczmy już nic

wszystko po to
by złączyć nas w jedno
a wszystko jest wszystkim
ja wiem to

JUŻ

nic bym już tu nie zmieniał
między jednym a drugim wschodem
obserwowałbym tylko
powolny proces
odchodzenia

nauczyłbym się żegnać
w tę dobrą stronę
odprowadzać wzrokiem
echo minionego dnia

aż po horyzont
aż po czerń
nocy

która może wszystko zmienić

zmienić